همه‌ی خط ‌ها، مثل همه‌ی پل‌ها دو سر دارند.

من را بسته‌اند به یک سر این خط عمود و تو را به سر دیگر اش.

فاصله مان همیشه همین قدر ثابت تکرار می‌شود و شهر من تا شهر تو فقط چند ساعت، بی عقربه راه است.

خط عمود در راستای تمام شعاع‌های نوری دوران می‌کند و من و تو در تمام راستاهای جهان در فاصله‌یی

ثابت خواب هم‌دیگر را می‌بینیم و باور می‌کنیم همه‌ی خط‌های موازی جایی هم‌دیگر را قطع می‌کنند که

تاب‌هایش فقط یک زنجیر دارد و بچه‌هایش هیچ وقت بستنی دو قلو نمی‌خورند ...

  ما در تناوب منحنی جاذبه، با چشم‌های بسته خواب‌های تعبیر نشده می‌بینیم......

پ.نوشت:پوچچچچچچچ!!