همیشه کسی است برای آمدن،که هرگز نیامده است!
و من به پاییز گفته ام که اگر او بیاید
حتما مداد رنگی هایی که او کم دارد برایش خواهم آورد
تا بهار دیگر، دلش را نسوزاند با رنگ!
و من و پاییز،
او را از پشتِ بیدِ مجنون هایی که به باد باج نمی دهند،
صـــدا مــــی زنیم!
و او هـنوز نه عـــشق آورده است،نه مــداد رنــگی
و مــــن نمــی دانم چرا به پاییز قول داده ام
که او آن عصری می آید که مدادِ ارغوانی هم
ساخته باشند، برای نقاشـی،
که پاییز سر باشد از بهار!
و او دلش به این خــوش است که یک روز
مدادی خواهد داشت
از جــنس سفر طلایی دردهای بـــربـــاد رفته اش!
من و پاییز می دانیم که او ،
یک روز که در هیچ تــقویـــمی نیست
بــرای مــن رســیدن و بــرای او مدادرنگی خواهــد آورد!
آمدنش را با فانوس و دعا و بوسه
و سنگ فرشِ مرمری از عــشــق
به انتظار می نشینم.
از حـلا تـــا بیاید مـــن شـــاعری مــی کنم
و پاییـــز نــقاشــی!
پ.نوشت: در انتظار آمدنت آشفتگی هایم را میشمارم شاید تسبیحی شود در دستان پینه بسته ی قاصدکی که گریه هایم را قطره قطره جمع کرد!!
همهی خط ها، مثل همهی پلها دو سر دارند.
من را بستهاند به یک سر این خط عمود و تو را به سر دیگر اش.
فاصله مان همیشه همین قدر ثابت تکرار میشود و شهر من تا شهر تو فقط چند ساعت، بی عقربه راه است.
خط عمود در راستای تمام شعاعهای نوری دوران میکند و من و تو در تمام راستاهای جهان در فاصلهیی
ثابت خواب همدیگر را میبینیم و باور میکنیم همهی خطهای موازی جایی همدیگر را قطع میکنند که
تابهایش فقط یک زنجیر دارد و بچههایش هیچ وقت بستنی دو قلو نمیخورند ...
ما در تناوب منحنی جاذبه، با چشمهای بسته خوابهای تعبیر نشده میبینیم......
پ.نوشت:پوچچچچچچچ!!